"Camping Club Agia Anna"

     Ξεκινώντας για μια μικρή περιπέτεια ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακου επισκεφτήκαμε αυτές τις δύο κατασκηνώσεις. Η μία, Club Agia Anna, πολύ παλιά και γνωστή στους περισσότερους, ενώ η άλλη, Daluz νεώτερη και σχετικά άγνωστη.

     Το Club Agia Anna βρίσκεται στη βόρεια Εύβοια από την πλευρά του Αιγαίου πελάγους. Ο δρόμος είναι κουραστικός με πολλές στροφές και ανηφοροκατηφόρες. Το κάμπινγκ βρίσκεται στην άκρη του μικρού παραθαλάσσιου οικισμού, αλλά είναι το στέκι της περιοχής αφού διαθέτει δύο πισίνες και μπαρ με μουσική από το πρωί έως το βράδυ.

   
     Φτάσαμε Σάββατο μεσημέρι και μας έδωσαν ένα χάρτη με την προκαθορισμένη θέση. Η σκιά ήταν ως επί το πλείστον από πεύκα (αφού η κατασκήνωση είναι μέσα στο δάσος) με κάποιες μικρές μουριές διάσπαρτες. Στο έδαφος υπήρχε χώμα και ρετσίνι από τα πεύκα. Στο χώρο που μας υπέδειξαν υπήρχε ένα δέντρο στο 1/3 του χώρου πράγμα που δυσκόλεψε αρκετά την τοποθέτηση της σκηνής. Στρώσαμε κάτω ένα μουσαμά (ευτυχώς, γιατί όταν τον σηκώσαμε είχε κολλημένο ρετσίνι), αλλά εκ των υστέρων διαπιστώσαμε ότι η σκηνή δεν καλυπτόταν ολόκληρη από το ηλιόπανο λόγω του δέντρου. (φυσικά και λερώθηκε και ταλαιπωρήθηκα αρκετά μέχρι να την καθαρίσω).

     

     Είχε πάρα πολλούς κατασκηνωτές, περισσότερο οικογένειες, με υπερβολικό εξοπλισμό (= ψυγεία, κουζίνες, ατμομάγειρες, τηλεοράσεις) σε σημείο που χανόταν κατά την ταπεινή μου γνώμη η έννοια της κατασκήνωσης. Παρά τον πολύ κόσμο τηρούνταν αυστηρά οι ώρες της κοινής ησυχίας. Οι τουαλέτες ήταν τούρκικες ανδρών/γυναικών στους ίδιους χώρους όπως επίσης και τα ντουζ. σχετικώς καθαρές. Υπήρχε χαρτί υγείας σε όλες, όχι όμως σαπούνι. Ζεστό νερό είχαμε μέχρι αργά το βράδυ. Έξω από τις ντουζιέρες υπήρχαν ψύκτες με πολύ κρύο νερό και ψυγεία συντήρησης τροφίμων. Στους χώρους μαγειρέματος υπήρχαν καταψύκτες και εστίες γκαζιού οι οποίες όμως δεν χρησιμοποιούνταν, διότι οι περισσότεροι κατασκηνωτές μαγείρευαν σε ηλεκτρικές εστίες που είχαν στις σκηνές τους. Μέσα στη τιμή προσέφεραν και δωρεάν πρωινό: 1 ποτήρι χυμό ή γάλα και 1 άψητο  τοστ ή τυρόπιτα.

     Διέθεταν δύο πισίνες αλλά οι ντουζιέρες για τις πισίνες ήταν αρκετά μακρυά. Ευτυχώς υπήρχαν τουαλέτες δίπλα ακριβώς, οι οποίες καθαρίζονταν ανά μισή ώρα !!!!! Η πισίνα ήταν πολύ καλή και καινούρια, ενώ υπήρχε και μία μικρότερη και παλαιότερη. Για τα παιδιά ήταν καταπληκτικά, γιατί εκτός από την πισίνα υπήρχε πινγκ πονγκ παιδική χαρά, κάποιες άλλες ομαδικές δραστηριότητες και το βράδυ, τους είχαν μια προβολή παιδικής ταινίας.

     Το φαγητό στο εστιατόριο ήταν μέτριο προς καλό, και οι τιμές ήταν παρόμοιες με τα ταβερνάκια της παραλίας τα οποία επίσης είχαν μέτρια ποιότητα. Για κυρίως πιάτο με σαλάτα και αναψυκτικό ήταν περίπου 10 ευρώ/άτομο. Είχαμε πάρει μαζί μας τα ποδήλατα και έτσι μπορούσαμε εύκολα να μετακινούμαστε για μια βόλτα στον οικισμό ή στη θάλασσα. Ο οικισμός απείχε περίπου 2 χλμ από το χώρο του κάμπινγκ, ενώ η θάλασσα 150 μέτρα από τη ρεσεψιόν που ήταν στην είσοδο του κάμπινγκ, άρα τα ποδήλατα ήταν αρκετά χρήσιμα !

     

     Η θάλασσα ήταν με βότσαλο στην αρχή και άμμο μετά, αλλά βάθαινε αμέσως. Ήταν ανοιχτή στο βοριά όπως και όλες οι παραλίες της ανατολικής Εύβοιας και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα το καλοκαίρι που φυσούν ως επί το πλείστον βοριάδες. Η θάλασσα έχει πολύ καλή μνήμη και ότι της δώσεις στο επιστρέφει......  Το κάμπινγκ είχε δικές του ξαπλώστρες και ομπρέλες στη παραλία και αν ήθελες να παραγγείλεις υπήρχε ένα σερβιτόρος με ένα ποδήλατο και ένα καφάσι που πηγαινοερχόταν στο μπαρ του καμπινγκ και έφερνε τις παραγγελίες. 

     Ήταν μια ευχάριστη εμπειρία, ξεκουραστήκαμε και περάσαμε ένα δροσερό τριήμερο μακρυά από την Αθήνα.

Θετικά: Μπορείς να περάσεις ευχάριστα την ημέρα σου χωρίς να απομακρυνθείς, κατασκηνώνεις μέσα στο δάσος, δυνατότητα συμπαθητικής βόλτα στον οικισμό.

Αρνητικά: μακρυά για Σ/Κ, κακή κάλυψη από τα δέντρα σε πολλές θέσεις, θάλασσα βρώμικη τις περισσότερες φορές, σχέση ποιότητας/τιμής στο εστιατόριο όπως και στην Αθήνα (μέτρια ποιότητα, τσιμπημένες τιμές).

Θα ξαναπάμε; Ναι φυσικά, γιατί περάσαμε ωραία, το προσωπικό ήταν ευγενέστατο και μπορούσες να βρεις άμεσα κάποιον να σε εξυπηρετήσει. Επίσης έχει πολλές  προσφορές και αν κάποιος τις συνδυάσει μπορεί να περάσει αρκετά οικονομικές διακοπές!

     

Πολιτιστικό πάρκο "Χρυσαλλίδα"

     Τυχαία βρήκα την ιστοσελίδα της "Χρυσαλιδας" και μου κίνησε το ενδιαφέρον το πρόγραμμά τους. Στο διαφημιστικό ανέφεραν ότι θα έχουν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα, για το σιτάρι και την παρασκευή του ψωμιού. Βρίσκεται αρκετά μακρυά από το σπίτι μας, όμως η ιδέα της επαφής του παιδιού με την παρασκευή, αλλά και την ιστορία του ψωμιού φαινόταν πολύ δελεαστική.

     Φτάσαμε πρώτοι και έτσι είχαμε χρόνο για μια βόλτα στον ελαιώνα με τα ποδήλατα. 

     Φυσικά ο Αντώνης ενδιαφερόταν μόνο για το τιμόνι, γιατί το πετάλι δεν το έφτανε σε καμία περίπτωση, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έκανε. Αφού κάναμε δύο γύρους με το αμαξάκι (+2 ευρώ) έκανε και ένα γύρο με το πονυ, που συμπεριλαμβανόταν στην τιμή του εισιτηρίου. Η σέλα όμως ήταν μεγάλη και το άλογο μικρό, και έτσι δε στερεωνόταν καλά με αποτέλεσμα να γλιστράει ο Αντώνης και να τον κουβαλάω και εγώ μαζί με το άλογο...... Όταν κατέβηκε μου δήλωσε ότι δεν χρειάζεται να το ξανακάνει ( μάλλον φοβήθηκε).

     Η ώρα είχε περάσει, αλλά δεν είχε μαζευτεί ικανοποιητικός αριθμός παιδιών για την ξενάγηση (μόνο εμείς είμασταν), οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα στο μουσείο, που ουσιαστικά ήταν διάφορα επαγγέλματα και μια ιδέα για το πως ζούσε ο κόσμος παλαιότερα. Ένα από τα εκθέματα ήταν " ο φωτογράφος". Όταν ρώτησα τον Αντώνη τι νομίζει ότι κάνει αυτός ο άνθρωπος μου απάντησε ότι έχει κάμερα και τραβάει βίντεο.... ούτε καν πήγε το μυαλό του ότι θα μπορούσε να υπάρχει τοοοοοσο μεγάλη φωτογραφική μηχανή !!!!

     Μετά είδαμε το ράφτη και τον αργαλειό, όπου του εξήγησα ότι κάποτε δεν υπήρχαν καταστήματα με έτοιμα ρούχα, ούτε πληθώρα υφασμάτων. Όλες αυτές οι δουλειές γίνονταν με πολύ κόπο και υπήρχαν άνθρωποι που ασχολούνταν αποκλειστικά με αυτό. Είδαμε τον ξυλουργό και τον ακονιστή, τον ταχυδρόμο με το ποδήλατο και τον κουρέα με τα ξυράφια.... Όση ώρα του εξηγούσα τον έβλεπα που γινόταν ολοένα και πιο σκυθρωπός, μέχρι που φτάσαμε στο νερουλά! Όταν άκουσε ότι δεν είχαν νερό στα σπίτια τους και ότι κάποιος πήγαινε και έπαιρνε νερό από το πηγάδι και το μοίραζε στα σπίτια μέσα σε πιθάρια με ένα κάρο απελπίστηκε. Στη φωτογραφία είναι με σκυμμένο το κεφάλι και δεν του είπα καν να χαμογελάσει, γιατί ήθελα και οι δυο μας να θυμόμαστε αυτή την ημέρα, για το μεγαλύτερο μάθημα που μπορούσε να πάρει ένα παιδί 6 ετών. Όταν τον έβγαλα φωτογραφία τον ρώτησα πως του φαινόταν η ζωή των ανθρώπων και εκείνος μου απάντησε χωρίς δισταγμό "Δύσκολη".......

     Ρίξαμε μια σύντομη ματιά σε ένα πατητήρι, δεν το αναλύσαμε όμως, γιατί θα θα πάμε ξανά τον Σεπτέμβρη να παρακολουθήσουμε τη διαδικασία παραγωγής κρασιού. 

     Και αυτό το μηχάνημα είναι ένα εκκοκκιστήριο καλαμποκιού. Ήταν από τα πιο σύνθετα ποδοκίνητα εκκοκκιστήρια, γιατί ξεχώριζε τη φλούδα, τους άξονες και τα σπόρια και τα έβγαζε χωριστά.

     Αφού είχαμε σχεδόν τελειώσει την περιήγηση στα εκθέματα ακούσαμε το καμπανάκι για να ξεκινήσουμε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Το πρώτο στάδιο ήταν το θέρισμα, όπου είδαν τα δρεπάνια, και μετά από μια συνοπτική παρουσίαση δοκίμασαν όλα τα παιδιά να θερίσουν. Μετά πήραν τα χερόβολα και τα δεμάτια και τα μετέφεραν στο πέτρινο αλώνι.

     Η γαϊδουρίτσα είχε ξετρελαθεί από τη χαρά της, γιατί μετά από κάθε αλώνισμα έχει τάισμα με ψωμάκι   

     Αφού τελειώσαμε με το αλώνισμα μάθαμε για το λίχνισμα, και  το άλεσμα που γινόταν σε νερόμυλους.

      Τέλος όσοι είχαν μικρά χωράφια με λίγη σοδειά, δεν μπορούσαν να πάνε στο νερόμυλο και άλεθαν το σιτάρι και το καλαμπόκι σε χειροκίνητες μυλόπετρες στο σπίτι. Τα παιδιά άλεσαν με μεγάλη επιτυχία σπασμένο καλαμπόκι και μετά με έτοιμο ζυμάρι που τους έδωσαν έφτιαξαν ψωμάκι !!!

  

Η ξενάγηση τελείωσε με μια βόλτα με το τρενάκι του πάρκου!

     Η γενική εντύπωση που μου άφησε ήταν καλή. Το προσωπικό ήταν ευγενέστατο και υπομονετικό με τα παιδιά και όλοι οι χώροι ήταν καθαροί και περιποιημένοι. Ευχαρίστως θα ξαναπάμε, γιατί κάνουν σοβαρή δουλειά με κέφι και μεράκι και ο Αντώνης εκτός από το ψωμί έμαθε και ότι η τεχνολογία που χρησιμοποιεί κάθε ημέρα δεν ήταν πάντα δεδομένη......


Πολιτιστικό πάρκο "Χρυσαλιδα"



Προβολή Χρυσαλιδα σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Εκδρομή στην Αίγινα (Νότια διαδρομή)

 
     Η Αίγινα αποδείχτηκε ο πιο κοντινός εκδρομικός προορισμός για ποδηλατοβόλτα και μπάνιο συνδυάζοντας εύκολες διαδρομές με καθαρή θάλασσα. Αυτή τη φορά αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε με μια ποδηλατική ομάδα και να συμμετάσχουμε στην εκδρομή τους. Η συμμετοχή σε τέτοιες εκδρομές έχει πάρα πολλά πλεονεκτήματα. με σημαντικότερο τις νέες γνωριμίες με ανθρώπους που έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Δευτερεύον είναι ότι με τα ομαδικά εισιτήρια το κόστος είναι χαμηλότερο  και αν χρειαστείς βοήθεια δεν είσαι μόνος σου. Εμείς δεν είχαμε κάνει στο παρελθόν, ποτέ, τέτοια εκδρομή και το μεγάλο στοίχημα ήταν να μπορέσει ο Αντώνης να ανταποκριθεί ποδηλατικά, αλλά και κοινωνικά. Είμασταν πάρα πολύ τυχεροί, γιατί ο αρχηγός της ομάδας έφερε το αγοράκι του και έτσι ο Αντώνης κατάφερε να μεταφέρει την εκδρομή στο δικό του μέγεθος, βρήκε συνποδηλάτη και φίλο. 

     Η συνάντηση είχε ορισθεί για τις 9:45 το αργότερο στα εκδοτήρια εισιτηρίων, στο Πειραιά, στην αποβάθρα Ε8, που ξεκινούν τα πλοία για την Αίγινα. Σύντομα κατέφθασαν τα μέλη της ποδηλατικής ομάδας Π.Α.Σ Αρυρούπολης καθώς και των ποδηλατών Ηρακλείου. Μετά τις πρώτες συστάσεις ανέλαβαν την έκδοση του  ομαδικού(οικονομικού) εισιτηρίου, και επιβιβαστήκαμε στο "Φοίβο".

     Η διαδρομή που επέλεξαν ήταν Αίγινα-Πέρδικα-Μαραθώνας-Αίγινα. Φτάσαμε γύρω στις 11:30 με το ήλιο να έχει ανέβει για τα καλά. Μέχρι το Μαραθώνα κινούμασταν δίπλα στην ακτή που είχε αρχίσει να γεμίζει λουόμενους. Από το Μαραθώνα μέχρι την Αιγινίτισσα είχε μια μικρή ανηφορίτσα όπου ξεκίνησαν τα πρώτα λαχανιάσματα, και μετά την Αιγινίτισσα ανηφορική διαδρομή μέχρι την Πέρδικα. Το τοπίο κλασικό, Ελληνική παραλία, βράχια, αλμυρίκια, άμμος. Οι παραλίες ακολουθούσαν τις ακτές: βράχια, πέτρες, φύκια, άμμος, με γαλάζια διαυγή νερά! Η ανηφόρα προς την Πέρδικα, κούρασε λίγο τον Αντώνη, αλλά ευτυχώς ήταν σύντομη.

     Η Πέρδικα είναι ένα μικρό γραφικό χωριουδάκι. Έχει ένα πεζόδρομο δίπλα στη θάλασσα με πάρα πολλά μαγαζιά, μεζεδοπωλεία, καφετέριες, μπαράκια, μινι μαρκετ. Διαθέτει μαρίνα για σκάφη και μάλλον αυτή είναι η εξήγηση για το μεγάλο αριθμό παραθαλάσσιων μαγαζιών. Κάναμε μια μικρή στάση, για μια βουτιά, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το Μαραθώνα, όπου και θα σταματούσαμε για μπάνιο.

     Ο Μαραθώνας έχει ωραία αμμώδη παραλία με ρηχά νερά, κατάλληλη για οικογένειες με παιδιά όλων των ηλικιών. Υπάρχουν καμιά 50αρια ενοικιαζόμενες καρέκλες (7 ευρώ), ένα μπαρ-καντινα, και ντουζιέρες που ενεργοποιούνται από τον ιδιοκτήτη της καντίνας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει φυσική σκιά εκτός από μία λωρίδα γης παράλληλης με μια μάντρα, στην άκρη της παραλίας.  Η παραλία έχει δυνατότητα στησίματος σκίαστρου, γιατί στη μάντρα υπήρχε συρματόπλεγμα περίφραξης. ( Αν το ξέραμε θα είχαμε πάρει ένα σκίαστρο, γιατί ξεροψηθήκαμε). Costas Kesinis photo. Τα παιδιά μόλις φτάσαμε στη παραλία βούτηξαν και σταμάτησαν να παίζουν όταν ανεβήκαμε ξανά στα ποδήλατα. Ενώ δεν είχαν ανταλλάξει πολλές κουβέντες μέχρι εκείνη την ώρα, τα κοινά ενδιαφέροντα (νεροπίστολα, πιτσιλιές, πόλεμος με φανταστικούς εχθρούς) τους έφεραν κοντά και ήταν άλλη μια απόδειξη, ότι η διασκέδαση μπορεί να είναι αρκετά απλή υπόθεση όταν υπάρχει καλή διάθεση. 
     Σταματήσαμε για φαγητό σε μια ταβέρνα στο λιμάνι της Αίγινας, όπως το είχαν προγραμματίσει οι διοργανωτές. Το φαγητό ήταν αξιοπρεπές και οι τιμές λογικές. Τελειώνοντας το φαγητό κάναμε μια σύντομη βόλτα στη πόλη της Αίγινας και πήγαμε στο λιμάνι όπου είχε ήδη φτάσει το καράβι μας.

     Μείναμε με τις καλύτερες εντυπώσεις από αυτή την εκδρομή και σίγουρα, αν μας ξαναδοθεί η ευκαιρία, θα τους ακολουθήσουμε σε μελλοντικές εξορμήσεις!!!!