Αθήνα - Δελφοί - Ιτέα - Γαλαξίδι - Ναύπακτος - Μεσολόγγι

Μέρος πρώτο

"ΔΕΛΦΟΙ – ΙΤΕΑ"

Η εκδρομή προγραμματίστηκε πολύ βιαστικά και ξεκινήσαμε σχετικά αργά από την Αθήνα. Η Αράχωβα είναι μια συμπαθητική κωμόπολη. Η επικρατέστερη άποψη για την προέλευση της ονομασία της είναι πως προέρχεται από τη νοτιοσλαβική λέξη Οrechova που σημαίνει καρυδότοπος. Όμως υπάρχουν ακόμη δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας της. Σύμφωνα με την πρώτη, η περιοχή ήταν γνωστή στα χρόνια της Επανάστασης ως "Ράχωβα", λέξη ελληνικής ρίζας, η οποία προέρχεται από το συνδυασμό "ράχις" και "ωβάς", κι η οποία χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την οικιστική ένωση κατοίκων που ζούσαν σε μικρότερα μορφώματα. Η άλλη εκδοχή θέλει τη λέξη να προέρχεται από την ελληνική "ράχις" και τη σλαβική "ova" (τόπος), άρα "Αράχωβα" (Αράχοβα) = "ραχότοπος". Η περιοχή της Αράχωβας. Είναι γεμάτη από αρχαίες οικίσεις, που ανάγονται ως το 1200 π.Χ., και διάσπαρτα ίχνη της αρχαιότητας από τον Παρνασσό ως το Ζεμενό κι ως κάτω στην κοιλάδα του Πλειστού ποταμού. Στο Κωρύκειο Άντρο τα αρχαιότερα ίχνη που υπάρχουν ανήκουν στα νεολιθικά χρόνια (3000 π.Χ. περίπου). Η Αράχωβα έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Αγώνα του '21. Η μεγάλη μάχη που έδωσε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης στην Αράχωβα το Νοέμβριο του 1826 αντιμετωπίζοντας νικηφόρα 2.000 Τουρκαλβανούς, έσωσε την επανάσταση των Ελλήνων. Ανακόπηκε η προέλαση των Τουρκικών στρατευμάτων και ολόκληρη η Στερεά Ελλάδα σήκωσε τη σημαία της ελευθερίας. Σε ανάμνηση της μεγάλης νίκης στην δυτική είσοδο της πόλης υπάρχει η προτομή του Καραϊσκάκη. Σαν προορισμός προτιμάται ιδιαίτερα σήμερα από όσους επισκέπτονται το χιονοδρομικό κέντρο.

Ανεβαίνοντας προς την Αράχωβα μείναμε με την εντύπωση ότι η Mercedes διοργανώνει κάποιο "event - GLK" προσπαθώντας να εξηγήσουμε τον υπερβολικό αριθμό αυτοκινήτων που μας προσπερνούσαν. 

Προσπεράσαμε πολύ γρήγορα την Αράχωβα για να κάνουμε τη πρώτη στάση στους Δελφούς και να επισκεφτούμε τον Αρχαιολογικό χώρο.

Στους Δελφούς φτάσαμε το μεσημέρι. Το εντυπωσιακό περιβάλλον και το υποβλητικό τοπίο οι αρχαίοι κάθετοι βράχοι, οι Φαιδριάδες Πέτρες, που έχουν την δική τους θέση στην ιστορία του Μαντείου καθώς από εκεί κατακρημνίζονταν οι βέβηλοι, συνεισφέρουν πολύ στη δημιουργία του κατάλληλου κλίματος στον υποψιασμένο επισκέπτη που προσδοκά να συλλάβει λίγη, από τη μυστηριακή κατάνυξη των αρχαίων επισκεπτών. Κοιτώντας κάτω μακρυά όσο έφτανε η ματιά μας, βλέπαμε τους ελαιώνες της Άμφισσας και στο βάθος τα σκούρα νερά του Κορινθιακού κόλπου. Σηκώνοντας το βλέμμα ψηλά, τα μάτια μας γέμισαν με εικόνες από τα έλατα και τις ασπρισμένες, ή γυμνές κορφές του πανύψηλου Παρνασσού. Αφήνοντας τη φαντασία μας ελεύθερη είδαμε τους δύο αετούς του Δια να συναντιούνται στο κέντρο της Γης ενώ μπροστά μας να πάλευε ο Απόλλωνας με τον γιο της Γαίας, Πύθωνα. Τα απομεινάρια του ιερού μαντείου μαρτυρούν μέχρι σήμερα, τη παρουσία χιλιάδες χρόνια πριν, της ιέρειας που έδινε στους ταξιδιώτες τον χρησμό της.

Είχα επισκεφτεί το μουσείο προ τριακονταετίας και η έκπληξη από το νέο Μουσείο ήταν πολύ ευχάριστη. Καινούριο κτήριο με σύγχρονο σχεδιασμό που έδενε αρμονικά με το τοπίο. Εσωτερικά τα εκθέματα παρουσιάζονταν με την ίδια περίπου σειρά αλλά σε άλλους χώρους με προσεγμένο φωτισμό. Θύμιζε αρκετά τον τρόπο που παρουσιάζονται στο μουσείο της Ακρόπολης. Πολύ συγκινητική στιγμή να βρίσκεσαι στο "κέντρο της γης" και να καταλαβαίνεις τι σημαίνει να είσαι Έλληνας.…

Ο τελευταίος χρησμός της Πυθίας Νικάνδρας ήταν ο εξής: " ΕΣΤ’ ΗΜΑΡ ΟΤΕ ΦΟΙΒΟΣ ΠΑΛΙΝ ΕΛΕΥΣΕΤΑΙ"

 

Συνεχίσαμε τη πορεία μας κατευθυνόμενοι προς Ιτέα. Μόλις άρχισαν οι στροφές της κατάβασης σταματήσαμε σε ένα πλάτωμα για να απολαύσουμε τη θέα. Ο καιρός δεν ήταν πολύ καθαρός, μπορούσαμε όμως να διακρίνουμε την Ιτέα και το Γαλαξίδι, δίπλα στη θάλασσα.

Στην Ιτέα φτάσαμε απόγευμα. Είναι μια γραφική συμπαθητική παραθαλάσσια κωμόπολη. Πίσω της απλώνεται ο ελαιώνας της Άμφισσας περιτριγυρισμένος από τα όμορφα βουνά της Γκιώνας και του Παρνασσού. Στο εμπορικό της λιμάνι φορτώνονται οι βωξίτες από τα μεταλλεία βωξίτη που λειτουργούν στην περιοχή. Εντύπωση μας έκανε η υπερσύγχρονη μαρίνα (είχα πολλά χρόνια να περάσω από την περιοχή και οι αναμνήσεις που είχα δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που έβλεπα). Πληθώρα ποδηλάτων έξω από σπίτια, αυλές και μαγαζιά, ξεκλείδωτα, έδιναν μία αίσθηση ασφάλειας και ηρεμίας. Η έλλειψη αυτοκινήτων δημιουργούσε μία ευχάριστη ατμόσφαιρα και πολύ διάθεση για χαλαρή βολτούλα στη παραλιακή ακούγοντας μόνο τη θάλασσα. Είχε χαραγμένο ένα μικρό δίκτυο ποδηλατοδρόμων το οποίο όμως δεν χρησιμοποιούνταν ιδιαίτερα μιας και όλοι κινούνταν στο δρόμο. Το δίκτυο ήταν περίεργα σχεδιασμένο δίπλα στη νησίδα στη μέση του δρόμου. Με αυτό το τρόπο απέφευγαν την καταπάτηση από τα παρκαρισμένα, αλλά υποχρέωναν τους ποδηλάτες να κινούνται στην αριστερή πλευρά. Υπήρχαν παραθαλάσσια ταβερνάκια που ήταν κλειστά και πολλά ενοικιαζόμενα μπροστά στη θάλασσα. Υποθέσαμε ότι τη καλοκαιρινή περίοδο η πόλη θα έχει περισσότερη ζωή. Καθίσαμε για ένα γρήγορο καφεδάκι, να προλάβουμε τη δύση του ήλιου.

Το πέταγμα της πέτρας, αγαπημένη συνήθεια από παλιά, αναβιώνει κάθε φορά που υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες !!!!!

Το βράδυ μας είχε προλάβει για τα καλά κι έτσι ξεκινήσαμε κατ ευθείαν για το ξενοδοχείο (Γαλαξίας - Αγιοι Παντες). Αφού τακτοποιήσαμε τα πράγματά μας πεταχτήκαμε στο Γαλαξίδι για μια βραδινή εξερευνητική βόλτα. Στο "Trip Advisor" είχαμε βρει κάποιες πληροφορίες για φαγητό. Επιλέξαμε το "Μπεμπελης", ένα συμπαθέστατο κουτούκι με 15 τραπέζια περίπου. Όταν πήγαμε ήταν ασφυκτικά γεμάτο, αυτό όμως που μας εντυπωσίασε ήταν ότι όλοι μιλούσαν ήρεμα και οι πελάτες φαίνονταν ευχαριστημένοι. Όσοι έφευγαν χαιρετούσαν εγκάρδια!!! Ο ιδιοκτήτης αλλά και όλο το προσωπικό, μας έκαναν να αισθανόμαστε άνετα σα να ήμασταν καθημερινοί πελάτες. Μαζί με το κουβέρ έφεραν και τρία κανατάκια κρασί ( λευκό, ροζέ, κόκκινο) για να δοκιμάσουμε και να επιλέξουμε. Για όσους ενδιαφέρονται, το ροζέ ήταν Μοσχάτο Αμβούργου, μια ποικιλία που καλλιεργείται στον Τύρναβο, και δίνει ένα αρωματικό φρουτώδες κρασί. Το "Μπεμπελης" ήταν πολύ καλή επιλογή με εξαιρετικό φαγητό και ικανοποιητικές τιμές. Αργά το βράδυ ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο, αφήνοντας το Γαλαξίδι και ανανεώνοντας το ραντεβού για την Κυριακή.

Μέρος δεύτερο

"ΓΑΛΑΞΙΔΙ – ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ - ΜΕΣΣΟΛΟΓΓΙ"

Selle Anatomica - Titanico

     To Brompton έχει μια αξιοπρεπή σέλα τύπου unisex. Η ιδέα να αγοράσω καινούρια σέλα γεννήθηκε περισσότερο όταν είδα την συγκεκριμένη και λιγότερο επειδή την χρειαζόμουν πραγματικά. 

     Στο προηγούμενο ποδήλατο είχα μία Brooks (B17). Μετά από αρκετά ποδηλατικά χιλιόμετρα και φροντίδα με ειδικά λάδια και κεριά αδιαβροχοποίησης, δεν την είχα ευχαριστηθεί, γιατί εξακολουθούσε να παραμένει σκληρή  κι επιπλέον γλίστραγε με αποτέλεσμα να γίνεται κουραστική. Οι δε ράγες της ήταν κοντύτερες και έτσι δεν μπόρεσα ποτέ να τη ρυθμίσω στα μέτρα μου. Όταν αγόρασα το δεύτερο ποδήλατο ( μετά την αιφνίδια απώλεια του πρώτου), η επιλογή της σέλας ήταν μονόδρομος, Brooks δεν θα ξανάπαιρνα. Επέλεξα λοιπόν την σέλα της εταιρείας με σκοπό να την αντικαταστήσω μόλις θα έβρισκα κάτι που θα μου υποσχόταν άνετη οδήγηση.

     Τη Titanico την είδα για πρώτη φορά σε μια φωτογραφία από ένα Brompton σ' ένα Αγγλικό forum. Μου φάνηκε εντυπωσιακή κι άρχισα να ψάχνω πληροφορίες για τη κατασκευή της και για την συμπεριφορά της. Στην ιστοσελίδα του κατασκευαστή έλεγε: "This saddle has no break in period. It feels good from day one. Like all of our saddles, the Titanico is made from Watershed Leather". 

Πολύ ενθαρρυντικό σκέφτηκα .... Ο κατασκευαστής ( Selle Anatomica ) έλεγε: "Welcome to Selle Anatomica. Your butt thanks you." Παρακολούθησα το διαφημιστικό βιντεάκι από την Interbike και άρχισα να πείθομαι  Την περίοδο των Χριστουγέννων είχαν μια καλή προσφορά και έτσι η απόφαση πάρθηκε. 

Μετά την παραγγελία έλαβα αυτό το Email:  "Thank you for your order from Selle Anatomica. Your order will be built from scratch and ship in about 10 days. UPS will notify you when it ships."

Παρέλαβα τη σέλα μετά από 15 ημέρες περίπου. Η τοποθέτησή της ήταν απλή υπόθεση όπως και η ρύθμισή της. Οι μακριές της ράγες με βοήθησαν να βρω τη σωστή θέση πολύ γρήγορα, χωρίς να ταλαιπωρώ τα γόνατά μου. Η "μύτη", χωρίς να είναι ιδιαίτερα μακριά προσέφερε ένα καλό πιάσιμο για το ποδήλατο, καλύτερο από την Brooks που ήταν κοντύτερη. 

Η πρώτη δοκιμή έγινε στο Φλοίσβο ξεκινώντας κατευθείαν σε χώμα και μετά σε άσφαλτο. Έκανα περίπου 11 χιλιόμετρα, και έμεινα με πολύ καλές εντυπώσεις. Η σέλα δεν με πίεζε πουθενά και ήταν πολύ άνετη και ξεκούραστη.

     Στην ιστοσελίδα του κατασκευαστή έγραφε ότι ίσως χρειαστεί λίγο σφίξιμο μετά από κάποιες ημέρες. Δεν ασχολήθηκα καθόλου με το σφίξιμο με αποτέλεσμα  μετά από 100 χιλιόμετρα περίπου, να την νιώσω ξαφνικά πολύ μαλακή. Όταν επέστρεψα σπίτι και πρόσεξα καλύτερα είδα αυτό:

Αφού χαλάρωσα το παξιμάδι κατάφερα να το επαναφέρω στη θέση του. Τις επόμενες ημέρες κάθε φορά που έκανα ποδήλατο κατέληγα με το ίδιο πρόβλημα όσο μικρή κι αν ήταν η απόσταση. Αποφάσισα να ζητήσω τη βοήθεια του κατασκευαστή και του έστειλα ένα email με την προηγούμενη φωτογραφία. Μουαπάντησαν ταχύτατα: "It sounds like your saddle needs more tension. The bolt is slipping because there isn't enough tension to keep it in place. It could also be that the bolt is unwinding as you pedal. A lock nut, available at the local hardware store, installed against the tension nut should fix that problem. See the attached photo. If you have any other concerns, I'll be here!  " 

     Το "παξιμάδι" έκανε τη δουλειά του, αναρωτιέμαι όμως, μέχρι σήμερα, γιατί δεν το βάζουν από την αρχή..... Η Brooks που είχα αλλά και όσες άλλες έχω δει, έχουν ένα παξιμάδι για σταθεροποίηση. Από τότε δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα. Η σέλα είναι αναπαυτική και μου προσφέρει ξεκούραστα χιλιόμετρα.

     Δεν ξέρω αν μπορεί να συγκριθεί με την Brooks, η οποία δεν με είχε απασχολήσει ποτέ με κανένα πρόβλημα, εκτός του ότι δεν μπορούσα να κάνω πάνω από 20 χιλιόμετρα, γιατί ήταν πολύ σκληρή και η ενόχληση που προκαλούσε ήταν απαγορευτική για μεγαλύτερες αποστάσεις. Φαντάζομαι ότι αν είχα την ευκαιρία να την χρησιμοποιήσω περισσότερο ίσως μαλάκωνε, αλλά και πάλι η αδυναμία να την ρυθμίσω στα μέτρα μου και η τάση να έχω τη μύτη προς τα κάτω για να μην με πιέζει και το συνεπακόλουθο γλίστρημα με απέτρεψε οριστικά από την εταιρεία.

     Θα συνιστούσα την Titanico σε όποιον θέλει μια ωραία, άνετη, δερμάτινη σέλα, που την καβαλάς και γράφεις χιλιόμετρα από την πρώτη ημέρα.

Εδώ βρίσκεται και ένα εκτενέστερο review

Για τη σωστή ρύθμιση περισσότερες πληροφορίες εδώ:

Aigina

Aigina, a photo by Tsavick on Flickr.

Βόρεια του νησιού, είναι κτισμένος ο Ναός της Αθηνάς Αφαίας, μέσα στα πεύκα με θέα
την απέραντη γαλάζια θάλασσα. Είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Σώζονται 24 από τις 34, συνολικά,
κολώνες του ναού. Έχει κτιστεί το 480 π.Χ. μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Περισσότερες πληροφορίες για την Αφαία μας δίνει ο Παυσανίας από κάποιες παραδόσεις της Κρήτης.
Σύμφωνα με αυτές, από το Δία και την Κάρμη γεννήθηκε η Βριτόμαρτις που αγαπούσε πολύ
το κυνήγι και γι' αυτό τη συμπάθησε ιδιαίτερα η θεά Άρτεμις. Την ερωτεύτηκε όμως ο Μίνωας
και για να γλιτώσει από αυτόν έπεσε στη θάλασσα και μπλέχτηκε στα δίχτυα κάποιον ψαράδων
που την πήραν μαζί τους στο καράβι. Εκεί όμως την ερωτεύτηκε ένας από τους ναύτες και έτσι η Βριτόμαρτις αναγκάστηκε και πάλι να πέσει στη θάλασσα για να γλιτώσει και κολυμπώντας βγήκε
στο νησί από όπου περνούσε το καράβι αυτό, την Αίγινα. Η κοπέλα πήρε αμέσως το δρόμο προς το δάσος του νησιού και σιγά σιγά οι ναύτες από το πλοίο την έβλεπαν να χάνεται σαν με κάποια
θεϊκή επέμβαση, και γι' αυτό την ονόμασαν Αφαία (άφαντη - αφανέρωτη).
Όταν έχει καθαρή ατμόσφαιρα βλέπεις το Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και την Ακρόπολη των Αθηνών. Λένε ότι οι τρεις ναοί σχηματίζουν ένα ισοσκελές τρίγωνο (το ιερό τρίγωνο της αρχαιότητας).

"Camping Club Agia Anna"

     Ξεκινώντας για μια μικρή περιπέτεια ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακου επισκεφτήκαμε αυτές τις δύο κατασκηνώσεις. Η μία, Club Agia Anna, πολύ παλιά και γνωστή στους περισσότερους, ενώ η άλλη, Daluz νεώτερη και σχετικά άγνωστη.

     Το Club Agia Anna βρίσκεται στη βόρεια Εύβοια από την πλευρά του Αιγαίου πελάγους. Ο δρόμος είναι κουραστικός με πολλές στροφές και ανηφοροκατηφόρες. Το κάμπινγκ βρίσκεται στην άκρη του μικρού παραθαλάσσιου οικισμού, αλλά είναι το στέκι της περιοχής αφού διαθέτει δύο πισίνες και μπαρ με μουσική από το πρωί έως το βράδυ.

   
     Φτάσαμε Σάββατο μεσημέρι και μας έδωσαν ένα χάρτη με την προκαθορισμένη θέση. Η σκιά ήταν ως επί το πλείστον από πεύκα (αφού η κατασκήνωση είναι μέσα στο δάσος) με κάποιες μικρές μουριές διάσπαρτες. Στο έδαφος υπήρχε χώμα και ρετσίνι από τα πεύκα. Στο χώρο που μας υπέδειξαν υπήρχε ένα δέντρο στο 1/3 του χώρου πράγμα που δυσκόλεψε αρκετά την τοποθέτηση της σκηνής. Στρώσαμε κάτω ένα μουσαμά (ευτυχώς, γιατί όταν τον σηκώσαμε είχε κολλημένο ρετσίνι), αλλά εκ των υστέρων διαπιστώσαμε ότι η σκηνή δεν καλυπτόταν ολόκληρη από το ηλιόπανο λόγω του δέντρου. (φυσικά και λερώθηκε και ταλαιπωρήθηκα αρκετά μέχρι να την καθαρίσω).

     

     Είχε πάρα πολλούς κατασκηνωτές, περισσότερο οικογένειες, με υπερβολικό εξοπλισμό (= ψυγεία, κουζίνες, ατμομάγειρες, τηλεοράσεις) σε σημείο που χανόταν κατά την ταπεινή μου γνώμη η έννοια της κατασκήνωσης. Παρά τον πολύ κόσμο τηρούνταν αυστηρά οι ώρες της κοινής ησυχίας. Οι τουαλέτες ήταν τούρκικες ανδρών/γυναικών στους ίδιους χώρους όπως επίσης και τα ντουζ. σχετικώς καθαρές. Υπήρχε χαρτί υγείας σε όλες, όχι όμως σαπούνι. Ζεστό νερό είχαμε μέχρι αργά το βράδυ. Έξω από τις ντουζιέρες υπήρχαν ψύκτες με πολύ κρύο νερό και ψυγεία συντήρησης τροφίμων. Στους χώρους μαγειρέματος υπήρχαν καταψύκτες και εστίες γκαζιού οι οποίες όμως δεν χρησιμοποιούνταν, διότι οι περισσότεροι κατασκηνωτές μαγείρευαν σε ηλεκτρικές εστίες που είχαν στις σκηνές τους. Μέσα στη τιμή προσέφεραν και δωρεάν πρωινό: 1 ποτήρι χυμό ή γάλα και 1 άψητο  τοστ ή τυρόπιτα.

     Διέθεταν δύο πισίνες αλλά οι ντουζιέρες για τις πισίνες ήταν αρκετά μακρυά. Ευτυχώς υπήρχαν τουαλέτες δίπλα ακριβώς, οι οποίες καθαρίζονταν ανά μισή ώρα !!!!! Η πισίνα ήταν πολύ καλή και καινούρια, ενώ υπήρχε και μία μικρότερη και παλαιότερη. Για τα παιδιά ήταν καταπληκτικά, γιατί εκτός από την πισίνα υπήρχε πινγκ πονγκ παιδική χαρά, κάποιες άλλες ομαδικές δραστηριότητες και το βράδυ, τους είχαν μια προβολή παιδικής ταινίας.

     Το φαγητό στο εστιατόριο ήταν μέτριο προς καλό, και οι τιμές ήταν παρόμοιες με τα ταβερνάκια της παραλίας τα οποία επίσης είχαν μέτρια ποιότητα. Για κυρίως πιάτο με σαλάτα και αναψυκτικό ήταν περίπου 10 ευρώ/άτομο. Είχαμε πάρει μαζί μας τα ποδήλατα και έτσι μπορούσαμε εύκολα να μετακινούμαστε για μια βόλτα στον οικισμό ή στη θάλασσα. Ο οικισμός απείχε περίπου 2 χλμ από το χώρο του κάμπινγκ, ενώ η θάλασσα 150 μέτρα από τη ρεσεψιόν που ήταν στην είσοδο του κάμπινγκ, άρα τα ποδήλατα ήταν αρκετά χρήσιμα !

     

     Η θάλασσα ήταν με βότσαλο στην αρχή και άμμο μετά, αλλά βάθαινε αμέσως. Ήταν ανοιχτή στο βοριά όπως και όλες οι παραλίες της ανατολικής Εύβοιας και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα το καλοκαίρι που φυσούν ως επί το πλείστον βοριάδες. Η θάλασσα έχει πολύ καλή μνήμη και ότι της δώσεις στο επιστρέφει......  Το κάμπινγκ είχε δικές του ξαπλώστρες και ομπρέλες στη παραλία και αν ήθελες να παραγγείλεις υπήρχε ένα σερβιτόρος με ένα ποδήλατο και ένα καφάσι που πηγαινοερχόταν στο μπαρ του καμπινγκ και έφερνε τις παραγγελίες. 

     Ήταν μια ευχάριστη εμπειρία, ξεκουραστήκαμε και περάσαμε ένα δροσερό τριήμερο μακρυά από την Αθήνα.

Θετικά: Μπορείς να περάσεις ευχάριστα την ημέρα σου χωρίς να απομακρυνθείς, κατασκηνώνεις μέσα στο δάσος, δυνατότητα συμπαθητικής βόλτα στον οικισμό.

Αρνητικά: μακρυά για Σ/Κ, κακή κάλυψη από τα δέντρα σε πολλές θέσεις, θάλασσα βρώμικη τις περισσότερες φορές, σχέση ποιότητας/τιμής στο εστιατόριο όπως και στην Αθήνα (μέτρια ποιότητα, τσιμπημένες τιμές).

Θα ξαναπάμε; Ναι φυσικά, γιατί περάσαμε ωραία, το προσωπικό ήταν ευγενέστατο και μπορούσες να βρεις άμεσα κάποιον να σε εξυπηρετήσει. Επίσης έχει πολλές  προσφορές και αν κάποιος τις συνδυάσει μπορεί να περάσει αρκετά οικονομικές διακοπές!

     

Εκδρομή στην Αίγινα (Νότια διαδρομή)

 
     Η Αίγινα αποδείχτηκε ο πιο κοντινός εκδρομικός προορισμός για ποδηλατοβόλτα και μπάνιο συνδυάζοντας εύκολες διαδρομές με καθαρή θάλασσα. Αυτή τη φορά αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε με μια ποδηλατική ομάδα και να συμμετάσχουμε στην εκδρομή τους. Η συμμετοχή σε τέτοιες εκδρομές έχει πάρα πολλά πλεονεκτήματα. με σημαντικότερο τις νέες γνωριμίες με ανθρώπους που έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Δευτερεύον είναι ότι με τα ομαδικά εισιτήρια το κόστος είναι χαμηλότερο  και αν χρειαστείς βοήθεια δεν είσαι μόνος σου. Εμείς δεν είχαμε κάνει στο παρελθόν, ποτέ, τέτοια εκδρομή και το μεγάλο στοίχημα ήταν να μπορέσει ο Αντώνης να ανταποκριθεί ποδηλατικά, αλλά και κοινωνικά. Είμασταν πάρα πολύ τυχεροί, γιατί ο αρχηγός της ομάδας έφερε το αγοράκι του και έτσι ο Αντώνης κατάφερε να μεταφέρει την εκδρομή στο δικό του μέγεθος, βρήκε συνποδηλάτη και φίλο. 

     Η συνάντηση είχε ορισθεί για τις 9:45 το αργότερο στα εκδοτήρια εισιτηρίων, στο Πειραιά, στην αποβάθρα Ε8, που ξεκινούν τα πλοία για την Αίγινα. Σύντομα κατέφθασαν τα μέλη της ποδηλατικής ομάδας Π.Α.Σ Αρυρούπολης καθώς και των ποδηλατών Ηρακλείου. Μετά τις πρώτες συστάσεις ανέλαβαν την έκδοση του  ομαδικού(οικονομικού) εισιτηρίου, και επιβιβαστήκαμε στο "Φοίβο".

     Η διαδρομή που επέλεξαν ήταν Αίγινα-Πέρδικα-Μαραθώνας-Αίγινα. Φτάσαμε γύρω στις 11:30 με το ήλιο να έχει ανέβει για τα καλά. Μέχρι το Μαραθώνα κινούμασταν δίπλα στην ακτή που είχε αρχίσει να γεμίζει λουόμενους. Από το Μαραθώνα μέχρι την Αιγινίτισσα είχε μια μικρή ανηφορίτσα όπου ξεκίνησαν τα πρώτα λαχανιάσματα, και μετά την Αιγινίτισσα ανηφορική διαδρομή μέχρι την Πέρδικα. Το τοπίο κλασικό, Ελληνική παραλία, βράχια, αλμυρίκια, άμμος. Οι παραλίες ακολουθούσαν τις ακτές: βράχια, πέτρες, φύκια, άμμος, με γαλάζια διαυγή νερά! Η ανηφόρα προς την Πέρδικα, κούρασε λίγο τον Αντώνη, αλλά ευτυχώς ήταν σύντομη.

     Η Πέρδικα είναι ένα μικρό γραφικό χωριουδάκι. Έχει ένα πεζόδρομο δίπλα στη θάλασσα με πάρα πολλά μαγαζιά, μεζεδοπωλεία, καφετέριες, μπαράκια, μινι μαρκετ. Διαθέτει μαρίνα για σκάφη και μάλλον αυτή είναι η εξήγηση για το μεγάλο αριθμό παραθαλάσσιων μαγαζιών. Κάναμε μια μικρή στάση, για μια βουτιά, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το Μαραθώνα, όπου και θα σταματούσαμε για μπάνιο.

     Ο Μαραθώνας έχει ωραία αμμώδη παραλία με ρηχά νερά, κατάλληλη για οικογένειες με παιδιά όλων των ηλικιών. Υπάρχουν καμιά 50αρια ενοικιαζόμενες καρέκλες (7 ευρώ), ένα μπαρ-καντινα, και ντουζιέρες που ενεργοποιούνται από τον ιδιοκτήτη της καντίνας. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει φυσική σκιά εκτός από μία λωρίδα γης παράλληλης με μια μάντρα, στην άκρη της παραλίας.  Η παραλία έχει δυνατότητα στησίματος σκίαστρου, γιατί στη μάντρα υπήρχε συρματόπλεγμα περίφραξης. ( Αν το ξέραμε θα είχαμε πάρει ένα σκίαστρο, γιατί ξεροψηθήκαμε). Costas Kesinis photo. Τα παιδιά μόλις φτάσαμε στη παραλία βούτηξαν και σταμάτησαν να παίζουν όταν ανεβήκαμε ξανά στα ποδήλατα. Ενώ δεν είχαν ανταλλάξει πολλές κουβέντες μέχρι εκείνη την ώρα, τα κοινά ενδιαφέροντα (νεροπίστολα, πιτσιλιές, πόλεμος με φανταστικούς εχθρούς) τους έφεραν κοντά και ήταν άλλη μια απόδειξη, ότι η διασκέδαση μπορεί να είναι αρκετά απλή υπόθεση όταν υπάρχει καλή διάθεση. 
     Σταματήσαμε για φαγητό σε μια ταβέρνα στο λιμάνι της Αίγινας, όπως το είχαν προγραμματίσει οι διοργανωτές. Το φαγητό ήταν αξιοπρεπές και οι τιμές λογικές. Τελειώνοντας το φαγητό κάναμε μια σύντομη βόλτα στη πόλη της Αίγινας και πήγαμε στο λιμάνι όπου είχε ήδη φτάσει το καράβι μας.

     Μείναμε με τις καλύτερες εντυπώσεις από αυτή την εκδρομή και σίγουρα, αν μας ξαναδοθεί η ευκαιρία, θα τους ακολουθήσουμε σε μελλοντικές εξορμήσεις!!!!

   

Εκδρομή στην Αίγινα (Βόρεια διαδρομή)

     Η ιδέα για την εκδρομή στην Αίγινα υπήρχε εδώ και πολύ καιρό, όμως ο Αντώνης δεν είχε μεγάλες αντοχές και αυτό λειτουργούσε ανασταλτικά. Τώρα που είδα ότι είναι άνετος στα 20χλμ και παλεύει τα 30 το πήραμε απόφαση.

     Ο καιρός ήταν καταπληκτικός, ότι έπρεπε για μπάνιο και ποδήλατο. Ξεκινήσαμε από τον Πειραιά με των 10.20 ( Δρομολόγια πλοίων )

Στο πλοίο ήταν τα πάντα κατειλημμένα, όπου υπήρχε η παραμικρή σκιά με κάθισμα ήταν σαν τις μέλισσες στη κερήθρα. Μόνο οι τουρίστες καθόντουσαν στον ήλιο! Καθίσαμε κάτω στο κατάστρωμα, σε μία σκιά που ανακάλυψα, αλλά σύντομα το δροσερό αεράκι της θάλασσας μας έκανε να αναζητήσουμε τον ήλιο. Η διαδρομή κλασική, Αργοσαρωνικός, Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, μεγάλα εμπορικά πλοία, σκαφάκια, ιστιοπλοϊκά, ψαρόβαρκες, ... Ελλάδα. Και στη θάλασσα ακόμα, υπήρχε μία εικόνα όλων των κοινωνικών τάξεων που είχαν βγει συγχρόνως έξω!

     Μετά από μια ώρα και λίγα λεπτά φτάσαμε στον προορισμό μας! Η πρώτη απορία του Αντώνη ήταν, γιατί οι οδηγοί των αυτοκινήτων και των μηχανών ανάβουν τις μηχανές τους ενώ δεν έχει κατεβεί η πόρτα του πλοίου, και εισπνέουμε όλοι μαζί το καυσαέριο, και του είπα ότι και εγώ δεν έχω βρει ακόμα την απάντηση.

     Μόλις αποβιβαστήκαμε μια ομάδα τουριστών Κινέζων ξεκίνησε την περιήγηση στο νησί:

(O πρώτος φανός της Ελλάδας κατασκευάστηκε στην είσοδο του λιμανιού της Αίγινας και μάλιστα πάνω στον τρούλο της μικρής εκκλησίας που βρίσκονταν εκεί, αφιερωμένης σε ποιον άλλο, τον Αϊ- Νικόλα το Θαλασσινό.)

Νωρίτερα τους άκουσα στο πλοίο που ρωτούσαν τον ξεναγό τους, πόσες ημέρες έχουν άδεια οι Ελληνες το χρόνο, γιατί είχαν ακούσει ότι έχουν πάρα πολλές. Προφανώς το "πάω μια βόλτα το Σ/Κ" δεν υπάρχει στη χώρα τους.
     Εμείς, πήραμε κατευθείαν το δρόμο για τη Σουβάλα. Κάναμε μία σύντομη στάση στη Κολώνα. και συνεχίσαμε.

     Ο δρόμος στην αρχή ήταν λίγο ανηφορικός και μετά κατηφορικός μέχρι το φάρο. Η άσφαλτος κατασπασμένη. Πολλές τυφλές στροφές και τα αυτοκίνητα κινούνταν με αρκετή ταχύτητα. Κατά μήκος της διαδρομής οι πινακίδες "ΑΡΓΑ" ήταν όσες και τα Αλμυρίκια!!!!!

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Στο φάρο ήταν η πρώτη στάση, απέραντο γαλάζιο, ιστιοπλοικά, και .... ο Αντώνης να πετάει πέτρες στη θάλασσα. Πρέπει να είναι κάποιο ειδικό γονίδιο, το γονιδιο "ΠΠ" που ευθύνεται γι αυτή τη μανία.

   

Κοντά στο φάρο βρίσκεται και το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων. Αμέσως μετά η περιοχή λέγεται "πλακάκια" με ομώνυμη παραλία.. Βέβαια όλες οι "παραλίες " στη βόρεια πλευρά του νησιού ήταν βραχώδεις. Στην ουσία δεν υπήρχαν παραλίες πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Στην πραγματικότητα ήταν προεκβολές βράχων στη θάλασσα. Η διαδρομή από εδώ και πέρα ήταν αρκετά απαιτητική με μεγάλες ανηφορο-κατηφόρες.

     

 Επόμενη στάση για νερό και σνακ το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Ωραία περιοχή με μια μικρή συστάδα πεύκων, παγκάκια σχετικώς καθαρά, σε ύψωμα από τη θάλασσα. Γενικώς όλη η διαδρομή μέχρι τη Σουβάλα ήταν ελαφρώς (έως και πολύ) υπερυψωμένη από την επιφάνεια της θάλασσας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν έχεις μικρό παιδί δε χαλαρώνεις, και επίσης αν έχεις παιδί που πετάει πέτρες είσαι σε συναγερμό, γιατί μπορεί να πετροβολήσει κανένα λουόμενο.

     Συνεχίσαμε προς Σουβάλα, οι ανηφόρες ήταν απότομες, οι στροφές τυφλές τα αυτοκίνητα έτρεχαν, οπότε δεν μπορούσαμε να το ευχαριστηθούμε όσο θα θέλαμε. Κάποια στιγμή φτάσαμε στη διασταύρωση προς Σουβάλα. Είχε μία τεράστια κατηφόρα, με το που την είδε ο Αντώνης όρμησε με τρελό πετάλι, κλίση (12%). Η αλήθεια είναι ότι στιγμιαία πέρασε από το μυαλό μου η εικόνα της ανάβασης, αλλά την έδιωξα σύντομα !!!!

     

Το λιμανάκι της Σουβάλας ήταν μικρό και γραφικό. Μου θύμισε τους Αγιους Αποστόλους Αττικής: ταβέρνα, ταβέρνα, μινι μαρκετ, φούρνος, ταβέρνα, καφετέρια, ταβέρνα. Κάναμε μια σύντομη στάση στο φάρο του λιμανιού. Ο Αντώνης ασχολήθηκε με την κατάκτηση των βράχων και εγώ σκεπτόμουν ότι η Σουβάλα δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο να δείξει, η διαδρομή όμως προς τη Σουβάλα ήταν ευχάριστη και ενδιαφέρουσα. Αφού περιηγηθήκαμε στην παραλία, ρωτήσαμε κάποιους ψαράδες για τη Βαγια. Μας εξήγησαν ότι ήταν καλύτερα να πάμε παραλιακά για να μην μπλέξουμε με το βουνό. Και έτσι μετά από μια σύντομη ανηφόρα ξανακατεβήκαμε στη παραλία. Ύστερα από λίγο όμως, η άσφαλτος έδωσε τη θέση της σε χωματόδρομο και εγώ είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι αν είμασταν στο σωστό δρόμο. Υποχρεωτικά ρωτήσαμε κάποιες λουόμενες κυρίες οι οποίες με μεγάλο ενδιαφέρον (και μάτια που ξεχείλιζαν συμπόνια) μας εξήγησαν πως πρέπει να ξαναανεβούμε στον πάνω δρόμο. Εκεί ήταν που συναντήσαμε και το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στο οποίο γινόταν βάπτιση. Όλα τα πιτσιρίκια καλοντυμένα με τα λουστρινάκια τους μαζεύτηκαν στο πεζούλι και μας χαιρετούσαν !!!!

Έτσι ξεκίνησε μια διαδρομή 4 χιλιομέτρων περίπου για να φτάσουμε στη Βαγια. Ο Αντώνης είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται εντόνως. Περίμενε με ανυπομονησία το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα και είχε μπαϊλντίσει από τον ήλιο και το πετάλι.

     Κάποια στιγμή είδαμε την πολυπόθητη πινακίδα και ύστερα από λίγο είδαμε την παραλία. Κατεβήκαμε από έναν άθλιο και απότομο χωματόδρομο με κοτρόνες, περάσαμε μέσα από λάσπες μετά από ένα γεφυράκι και τελικά είδαμε την μικρή αμμώδη παραλία που εκείνη την ώρα στα μάτια μας φάνταζε εξωτική και μαγευτική. Ο Αντώνης παραλίγο να βουτήξει με τα ρούχα, τελευταία στιγμή τον συγκράτησα και του έβαλα μαγιό. Όρμησε στη θάλασσα ( που ήταν αρκετά κρύα) και είπε: "είναι κρύα" και μπλουμ βούτηξε! Η αλήθεια είναι ότι το κρύο νερό ήταν ότι έπρεπε, μας δρόσισε και μας χαλάρωσε. Είχε αρκετό κόσμο που καθόταν στις ξαπλώστρες. Δεν υπήρχε κανένας που να καθόταν στην άμμο ( εκτός από εμάς ). Είχε μόνο μια ντουζιέρα που ανήκε στο ένα μαγαζί. Και φυσικά κανένα μέρος να αλλάξεις ρούχα. Για ένα περίεργο λόγο όλος ο κόσμος ήταν στο ένα μαγαζί, ενώ το άλλο ήταν άδειο...... Δεν θα σχολιάσω τα βλέμματα, αλλά είμαι σίγουρη ότι αν είχε προσγειωθεί ένα διαστημόπλοιο και έβγαινε από μέσα ο Ε.Τ. δεν θα το κοίταζαν έτσι. Κάναμε το μπάνιο μας, παίξαμε, και μετά ετοιμαστήκαμε για να φύγουμε. Ρωτήσαμε και μας έδειξαν ένα ανηφορικό ( τι άλλο θα ήταν;) δρόμο για να ανεβούμε. Στο δρόμο της επιστροφής, ο οποίος ήταν γεμάτος στάσεις ενδυνάμωσης (καραμέλες m&m και νερό), η συζήτηση ήταν γύρω από το φαγητό !!!! Η διαδρομή ήταν γεμάτη από παλιές μονοκατοικίες με κήπους και πηγάδια. Λίγο πριν τη Σουβάλα σταματήσαμε και φωτογράφησα αυτήν εδώ, αλλά όλες ήταν πολύ όμορφες.

     Φτάσαμε στην Αίγινα και πήγαμε πρώτα να βγάλουμε τα εισιτήρια και να δούμε τα δρομολόγια, για να ξέρουμε τι περιθώρια έχουμε. Πέσαμε πάνω σε ένα κλασικό καυγά ταξιδιώτη με πρακτορείο:

" Τ: το εισιτήριο που μου δώσατε έχει το όνομα άλλου πλοίου

Π: δεν πειράζει κύριε, μπορείτε να ταξιδέψετε με όποιο πλοίο της εταιρείας θέλετε, δεν έχει σημασία τι γράφει.

Τ: Μα τι λέτε κύριε; άλλο θα γράφει και σε άλλο θα μπω; Και θέλουμε και Ευρώπη και μπλα μπλα μπλα μπλα....... "

Μετά το 5 λεπτο λογύδριο του ταξιδιώτη περί μη ικανότητας να λεγόμαστε Ευρωπαϊκή χώρα, βγάλαμε το εισιτήριο μας και πήγαμε να φάμε ( επιτέλους). Λίγο αργότερα πέρασε κάποιο πλοίο της εταιρείας που είχαμε εισιτήριο (όχι αυτό που έλεγε το εισιτήριό μας, αλλά το επόμενο) και επιβιβαστήκαμε. Ο Αντώνης κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου, κι εγώ σκεπτόμουν πόσο τυχεροί είμασταν που μπορέσαμε και κάναμε αυτή τη μονοήμερη εκδρομή.

Χάρτης Αίγινας

Flickr photostream

Από τα Νέα Παλάτια Ωρωπου - Μαγουλα

Magoula, a photo by Tsavick on Flickr.

Η θέα από τα Νέα Παλάτια, Ωρωπού !!!
Την επόμενη φορά θα προχωρήσουμε περισσότερο προς το Δέλτα του Ασωπού

Υγρότοποι Αττικής, τα δάκρυα των πουλιών (Αρχείο ντοκιμαντέρ της Ε.Ρ.Τ.)

Το κείμενο που ακολουθεί έχει συνταχθεί από:Σοφία Γιαννάκη, βιολόγος, MSc μηχανικός περιβάλλοντος-χωροταξίας

Πριν και μετά

Οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν τον Ασωπό ως θεό, καθότι, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν γιος του Ποσειδώνα. Δίπλα στα πεντακάθαρα νερά του έζησαν άνθρωποι για αιώνες ολόκληρους. Ο κάτοικοι περιδιάβαιναν στις όχθες του χαζεύοντας τα φλαμίνγκο και τους ερωδιούς, κολυμπούσαν και ψάρευαν άφοβα στα νερά του. Ο ποταμός προσέφερε καταφύγιο σε δεκάδες είδη πτηνών, πολλά από αυτά σπάνια, όπως οι κύκνοι και οι ψαραετοί.

Σήμερα, ο Ασωπός μεταφέρει βιομηχανικά απόβλητα. Το νερό από τις πηγές και τις γεωτρήσεις όλης της περιοχής δεν κάνει για καμία ανθρώπινη χρήση όπως πόση, μαγείρεμα, μπάνιο, πλύσιμο ρούχων ή πότισμα. Τα ψάρια είναι νεκρά, η ορνιθοπανίδα απειλείται και το κολύμπι απαγορεύεται. H ζημιά στο οικοσύστημα είναι ορατή και μη αναστρέψιμη.

Το χρονικό

Η ιστορία ξεκινά πριν από 40 ολόκληρα χρόνια. Το χουντικό Προεδρικό Διάταγμα του 1969 προσφέρει κίνητρα για τη μετεγκατάσταση βιομηχανιών από την Αττική στη Βοιωτία. Επιλέγεται η ευρύτερη περιοχή των Οινοφύτων – Σχηματαρίου. Μια σειρά από βαριές βιομηχανικές μονάδες αξιοποιούν τα κίνητρα και μεταφέρονται. Το διάταγμα ωστόσο δεν καθορίζει τρόπο λειτουργίας, ούτε θέτει όρια στις δραστηριότητές των βιομηχανιών. Ο Ασωπός χαρακτηρίζεται ως «αποδέκτης επεξεργασμένων βιομηχανικών λυμάτων».

Δέκα χρόνια μετά, το 1979, με απόφαση του νομάρχη Βοιωτίας, επιτρέπεται η ρίψη αποβλήτων στον Ασωπό, με την προϋπόθεση να ελέγχονται για τις ποσότητες χρωμίου που περιέχουν. Εν τω μεταξύ τα εργοστάσια έχουν ήδη συγκεντρωθεί κατά δεκάδες στην περιοχή και μαζί τους έχουν μετοικήσει χιλιάδες κόσμου για ανεύρεση εργασίας.

Τη δεκαετία του 1990 το ΥΠΕΧΩΔΕ δίνει την εντολή για κάποιες πρώτες ενέργειες απορρύπανσης, οι οποίες δεν ολοκληρώνονται ποτέ.

Το 1997 ανατίθεται μελέτη στο Πολυτεχνείο, η οποία καταδεικνύει την απουσία εγκαταστάσεων επεξεργασίας λυμάτων στα εργοστάσια, καθώς και το μέγεθος της ρύπανσης. Οι επιστήμονες προτείνουν τη δημιουργία κεντρικής μονάδας επεξεργασίας λυμάτων στο Στενό Αυλώνα. Και το σχέδιο αυτό εγκαταλείπεται, γιατί δεν βρίσκεται φορέας διατεθειμένος να αναλάβει τη χρηματοδότηση.

Επίσημα, το πρόβλημα της μόλυνσης γίνεται γνωστό μόλις το 2004, όταν με ανάλυση του Γενικού Χημείου του Κράτους προκύπτει, ότι ο υπόγειος υδροφόρος ορίζοντας είναι ανοιχτός στην κυμαινόμενη βιομηχανο-γεωργική βαριά ρύπανση και μόλυνση. Στο πόσιμο νερό ανιχνεύονται για πρώτη φορά υψηλές συγκεντρώσεις χρωμίου (Νοέμβριος του 2004). Έως τότε κανένας επίσημος φορέας δεν έχει ασχοληθεί με το αν οι βιομηχανίες τηρούν τις προδιαγραφές ασφαλείας στη απόρριψη των αποβλήτων τους.

Αρχές του 2005 νέος έλεγχος αποκαλύπτει ακόμα υψηλότερες τιμές για το χρώμιο. Το θέμα φτάνει με επερώτηση στη Βουλή, χωρίς αποτέλεσμα. Οι αναλύσεις εμφανίζουν μεν υψηλές συγκεντρώσεις χρωμίου, αλλά δεν γίνεται ανάλυση για το τι είδους χρώμιο είναι αυτό, εξασθενές καρκινογόνο και μεταλλαξιογόνο ή όχι, και από πού προέρχεται. Το δεύτερο εξάμηνο του 2005 και το 2006 δε γίνεται κανένας έλεγχος ή ανάλυση.

Οκτώβριος 2005: Η Yγειονομική Yπηρεσία της Νομαρχίας Βοιωτίας αναγνωρίζει το πρόβλημα και ζητά με έγγραφό της «να ενταθεί και να συστηματικοποιηθεί ο δειγματοληπτικός έλεγχος και η παρακολούθηση των νιτρικών ιόντων».

Αύγουστος 2006: Ξεκινούν οι κινητοποιήσεις των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής των Οινοφύτων.

Από τον Ιανουάριο του 2007, με πρωτοβουλία του Δήμου Οινοφύτων, αρχίζουν συστηματικές αναλύσεις και παρακολουθήσεις του νερού. Η ποσότητα του ολικού χρωμίου βρίσκεται συνεχώς αυξανόμενη. Η δημοτική αρχή ζητά διορία τριών ετών για την αλλαγή προέλευσης του νερού και οι δημότες ζητούν να γίνει ανάλυση, για να διαπιστωθεί η ύπαρξη ή όχι εξασθενούς χρωμίου. Μετά από παρέμβαση των πολιτών γίνεται τελικά η ανάλυση από το Γενικό Χημείο του Kράτους και αποδεικνύεται ότι το νερό είναι τοξινωμένο με εξασθενές χρώμιο.

Οι κινητοποιήσεις των κατοίκων συνεχίζονται. Η Επιτροπή Αγώνα Ωρωπίων ζητά από την Ελληνική Κυβέρνηση, την Ελληνική Βουλή, τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από κάθε αρμόδια υπηρεσία να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την αποκατάσταση του Ασωπού και των προβλημάτων (υγείας, οικονομικών, περιβαλλοντικών) των κατοίκων των περιοχών που επηρεάζονται από τη ρύπανση.

Οκτώβριος 2007: Ο προϊστάμενος της Eισαγγελίας Eφετών διατάζει κατεπείγουσα προκαταρκτική έρευνα για τη ρύπανση στον Ασωπό.

Το φθινόπωρο του 2008 το ΥΠΕΧΩΔΕ δηλώνει, ότι τα Οινόφυτα και η Αυλίδα θα συνδεθούν με το δίκτυο της ΕΥΔΑΠ πριν από τα Χριστούγεννα, και ότι στις δύο περιοχές θα κατασκευαστούν ταχυδιυλιστήρια συνολικού προϋπολογισμού 2 εκ. €. Επίσης, ότι εντοπίστηκαν οι υπαίτιες εταιρείες και διαβιβάστηκαν οι σχετικοί φάκελοι στον Εισαγγελέα και τη Νομαρχία, ότι διεξάγονται έλεγχοι και η ποιότητα του νερού είναι υπό παρακολούθηση.

Στο μεταξύ, ανεξάρτητες έρευνες από πανεπιστημιακά ιδρύματα αποδεικνύουν ότι η ρύπανση του Ασωπού ξεπερνά τα όρια της Αττικής και της Βοιωτίας και επεκτείνεται σε όλο τον Ευβοϊκό Κόλπο. Σύμφωνα με τις μετρήσεις του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών, τα υπόγεια ύδατα στην περιοχή του Ασωπού είναι εξαιρετικά τοξικά, καθώς καταγράφονται συγκεντρώσεις που ξεπερνούν τα 100 μικρογραμμάρια εξασθενούς χρωμίου ανά λίτρο νερού. Επιπλέον, μετά από δειγματοληψία, εντοπίζονται στα ύδατα του Ασωπού υψηλές συγκεντρώσεις νικελίου, νιτρικών, φωσφορικών, αλλά και ολικού χρωμίου. Η μεγαλύτερη καταστροφή εντοπίζεται στη βιομηχανική περιοχή των Οινοφύτων, όπου οι συγκεντρώσεις ολικού σιδήρου στα υπόγεια ύδατα ξεπερνούν τα 1.000, ακόμα και τα 2.000 μικρογραμμάρια ανά λίτρο.

Τα κρούσματα καρκίνου στους κατοίκους της περιοχής των Οινοφύτων αυξάνονται συνεχώς, ενώ την τελευταία δεκαπενταετία οι θάνατοι από τη συγκεκριμένη ασθένεια έχουν τετραπλασιαστεί.

.............................................................................................................................

Ιούνιος 2009: 15 βιομηχανίες που ρυπαίνουν τον ποταμό, αντιμετωπίζουν, εκτός από την κατηγορία της υποβάθμισης του περιβάλλοντος, και την κατηγορία της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης και θανάτου.

Νομέμβριος 2009: Έκθεση του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ) για την κατάσταση που επικρατεί στο ποταμό Ασωπό αναφέρει, ότι η περίπτωση της ρύπανσης του Ασωπού αποτελεί δείγμα περιφρόνησης της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος. Διαπιστώνει παντελή έλλειψη σχεδιασμού για τη δημιουργία απαραίτητων υποδομών για τις δραστηριοτήτες των 1.500 βιομηχανικών και βιοτεχνικών μονάδων της περιοχής του Ασωπού. Η κατανάλωση νερού με υψηλές συγκεντρώσεις εξασθενούς χρωμίου (CrVΙ) επιβαρύνει τον ανθρώπινο οργανισμό, όχι μόνο μέσω της κατάποσης, αλλά και μέσω της δερματικής επαφής και της κατανάλωσης φρούτων και λαχανικών.

................................................................................................................................

23 Δεκεμβρίου 2009: Ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης συντάσσει έκθεση για τον Ασωπό και τη διαβιβάζει στους Εισαγγελείς Πλημμελειοδικών Λιβαδειάς και Θήβας με την εντολή να διερευνηθούν πιθανές ποινικές ευθύνες όσον αφορά:

* την έκδοση Αποφάσεων Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) σε εταιρίες που παράγουν επικίνδυνα υγρά απόβλητα, χωρίς να περιλαμβάνονται οι προβλέψεις του νόμου για την προστασία των υπόγειων νερών,
* την έκδοση αδειών λειτουργίας, χωρίς να έχει προηγηθεί άδεια διάθεσης αποβλήτων και
* την έκδοση αδειών διάθεσης υγρών αποβλήτων, χωρίς να έχει προηγηθεί έλεγχος από τους αρμόδιους φορείς της σωστής λειτουργίας της μονάδας επεξεργασίας αποβλήτων των εταιρειών.

Ο Γενικός Επιθεωρητής δίνει εντολή στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ) και στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους να παραστούν για λογαριασμό του Δημοσίου, ως πολιτικοί ενάγοντες, στη δίκη του Ασωπού που θα διεξαχθεί εξ’ αναβολής τον Ιανουάριο του 2010.

Το πρόβλημα με τον Ασωπό
Από τη δημοσίευση του Προεδρικού Διατάγματος του 1969, που χαρακτηρίζει τον Ασωπό «αποδέκτη επεξεργασμένων βιομηχανικών λυμάτων», εκατοντάδες βιομηχανίες έχουν ρίξει τα λύματά τους στο κύριο μέρος του ποταμού (μέσος ρους) και στον παραπόταμό του, τον Θερμιδώνα. Το συνολικό μέγεθος των λυμάτων που χύνονται στο μέσο ρου του Ασωπού είναι γύρω στα 15.000 κυβικά μέτρα αποβλήτων το 24ωρο. Ωστόσο, οι μετρήσεις δείχνουν 800 κυβικά μέτρα λυμάτων το 24ωρο. Η διαφορά των περίπου 14.200 κυβικών μέτρων λυμάτων κάθε μέρα υπάρχει, γιατί το νερό αυτό χάνεται, με τη μορφή λυμάτων, στον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα. Η σύσταση του εδάφους απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του νερού μαζί με όλα τα βιομηχανικά απόβλητα και το εξαπλώνει σε ολόκληρο τον υδροφόρο ορίζοντα. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη οξύτερο εξαιτίας των λυμάτων που μεταφέρονται από τον Θερμιδώνα, ο οποίος μεταφέρει τα λύματα από βαριές βιομηχανίες, όπως η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ).

Αποτέλεσμα αυτού είναι μία τεράστια περιοχή, να έχει μολυνθεί ίσως ανεπανόρθωτα με διάφορα απόβλητα, μεταξύ των οποίων και βαρέα μέταλλα, όπως το εξασθενές χρώμιο. Η μόλυνση του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα του Ασωπού έχει ως άμεση συνέπεια να μολύνονται και οι πηγές με τις οποίες υδροδοτούνται όχι μόνο οι γύρω πόλεις, αλλά και μέρος της Αττικής. Συγκεκριμένα, μέσω του υδροφόρου ορίζοντα μολύνονται οι πηγές του Αγ. Θωμά, οι οποίες τροφοδοτούν με πόσιμο νερό τις περιοχές Δήλεσι, Οινόφυτα και Άγιος Θωμάς. Επιπλέον, μολύνονται οι πηγές της Μαυροσουβάλας, από τις οποίες αντλεί νερό η ΕΥΔΑΠ και με πόσιμο νερό ορισμένες περιοχές της Αττικής, όπως, π.χ., ο Μαραθώνας. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στην περιοχή κατοικούν εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι, ειδικά το καλοκαίρι, οι οποίοι εδώ και χρόνια καταναλώνουν το νερό, χωρίς ποτέ κανείς να τους ενημερώσει για την επικινδυνότητά του, παρά μόλις το καλοκαίρι του 2007.

Ο θεός Ασωπός

Ο Ασωπός αποτελούσε κάποτε πηγή ζωής για τη Βοιωτία και την Αττική। Σήμερα, έχει μετατραπεί σε ανοιχτό λυματοφόρο αγωγό βαριάς βιομηχανικής μόλυνσης. Μέθοδοι για την εξυγίανσή του υπάρχουν, έχουν προταθεί από τους επιστήμονες και έχουν εφαρμοστεί σε άλλα ποτάμια με επιτυχία. Εάν κράτος, τοπική αυτοδιοίκηση, επιστημονική κοινότητα, ανεξάρτητοι φορείς και πολίτες ενεργήσουν με σοβαρότητα και συντονισμό στην κατεύθυνση της προστασίας του, διαφαίνεται μια ελπίδα να ξαναβρεί ο Ασωπός ένα μέρος της θεϊκής του υπόστασης.

Σοφία Γιαννάκη, βιολόγος, MSc μηχανικός περιβάλλοντος-χωροταξίας

Μονοήμερη Στα Νεα Στυρα Ευβοίας

     Τα Νεα Στύρα βρίσκονται στη Νότια Εύβοια και μπορούμε να φτάσουμε είτε οδικώς μέσω Χαλκίδας είτε με το καραβάκι από το πορθμείο της Αγίας Μαρίνας.
     Εμείς επιλέξαμε το καραβάκι, επειδή το κόστος είναι μικρό και η διαδρομή πολύ συντομότερη. Μόλις κατεβαίνεις από το καραβάκι , ξεκινάει δεξιά και αριστερά μια παραλιακή οδός που μπορείς να κινηθείς παράλληλα με τη θάλασσα. Από δεξιά (Νότια), μετά από 300 μέτρα αρχίζει χωματόδρομος, παραμελημένος με σκόρπιες πέτρες, που οδηγεί στο καινούριο λιμάνι. Η διαδρομή είναι πολύ ωραία, φτάνει να έχετε καλά λάστιχα και σαμπρελίτσες μαζί σας. Προχωρήσαμε μέχρι το σημείο που σταματάει ο δρόμος και αρχίζει η αμμουδιά. Σε εκείνο το σημείο ξεκινάει ασφαλτοστρωμένος δρόμος που μας οδηγεί στο κεντρικο δρόμο που συνδέει τα Ανω Στυρα  με τα Νεα Στυρα.
 


     Η διαδρομή προς τα Άνω Στυρα είναι πολύ όμορφη, ο δρόμος είναι καινούριος και η ποιότητα της ασφάλτου πολύ καλή. Έχει γίνει διαπλάτυνση και παρότι υπάρχει αρκετή κίνηση από αυτοκίνητα μπορέσαμε να κινηθούμε με ασφάλεια. Από τα Ανω Στύρα πήραμε τον παλιό δρόμο προς το χωριό Ρεούζι. Ο δρόμος είναι στενός και η άσφαλτος είναι σπασμένη σε αρκετά σημεία, αλλά η θέα στον κόλπο αποζημιώνει. Στο Ρεούζι υπάρχουν 3 ταβέρνες που μπορεί κάποιος να φάει νοστιμότατο παϊδάκια. Η διαδρομή μετά είναι κατηφορική οπότε φάτε άφοβα!!!!



     Επιστρέφοντας στο λιμάνι μπορούμε να πάρουμε τον βόρειο παραλιακό δρόμο που φτάνει μέχρι τον οικισμό Κεφάλα, όπου μπορούμε να κάτσουμε απολαύσουμε το καφεδάκι μας στο "Βραχο"










     Τα Νεα Στύρα είναι ένας ωραίος κοντινός προορισμός, σχετικά οικονομικός, με δυνατότητα για αρκετό ποδήλατο και μπάνιο. Η θάλασσα είναι πολύ καθαρή επειδή, ως επί το πλείστον, η περιοχή έχει βοριάδες. Αυτή άλλωστε είναι και η εξήγηση για τη κατάσταση της Νέας Μάκρης που βρίσκεται ακριβώς απέναντι !!!